Anonymity verbeeldt de stad als een eindeloze stapeling van ramen. Ieder raam suggereert een aanwezigheid, een leven, een verhaal. Maar in de herhaling vervaagt de menselijke maat en ontstaat een façade zonder gezicht. De stad groeit raam voor raam, terwijl identiteit verloren gaten in het grid. Wat resteert is een huid van anonimiteit.
